omdat er inmiddels een aardige wildgroei aan blogs onder mijn naam is ontstaan heb ik de bezem er eens doorgehaald. Deze blog heb ik samengevoegd met mijn poëzieblog en gaat in het vervolg onder een andere naam verder:

dagenalsgras.wordpress.com

u kunt gewoon doorklikken op  bovenstaande link.
pas alstublieft uw bookmarks aan.

deze blog zal binnen niet al te lange tijd worden verwijderd.

Ik heb gekozen voor een bundeltje met een combinatie van gedichten en korte verhalen. In vijf thematische `hoofdstukjes’ heb ik ze volgens een kleur geordend, waardoor de bundel een mooi maar toch afwisselend geheel is geworden. Voor elk wat wils, zeg maar. Voor de geïnteresseerden is de bundel voor een schappelijke prijs te bestellen via mijn eigen winkeltje bij Lulu. Voor een kleiner bedrag kun je ook de PDF versie downloaden, maar papier leest natuurlijk altijd lekkerder. Wie bij mij in de buurt woont kan ook gewoon een exemplaar bij mij komen ophalen, dat spaart weer verzendkosten uit. Binnenkort maak ik ook nog een mooie `hardcover’ versie van het boek, dus voor de luxe dieren onder ons: nog even geduld (ik houd jullie op de hoogte).

“Verdomme, Bas, waar is die fucking nooduitgang? Het is een chaos hier”. Met verwilderde blik keek Sarah de gang op en neer. Hotelgasten liepen kriskras door elkaar heen. Het geluid van de slow-whoop was oorverdovend en hielp niet bepaald mee om het hoofd koel te houden. De paniek kon je bijna ruiken. Het werkte aanstekelijk. “Daar!”, schreeuwde haar echtgenoot in haar oor, “Kijk, die rode letters daar, het is die kant op”. Hij greep haar arm, en trok haar in de richting van het verlossende woord: EXIT. Shit, dit was niet zoals zij zich de ochtend na haar huwelijksnacht had voorgesteld. “Bas, wacht, de jurk!”. “Geen tijd, wat maakt die jurk nou uit!”. “Wat, hoezo maakt niet uit, gister zijn we pas getrouwd en nu maakt het al niet meer uit?”. “Zo bedoel ik het niet, kom op nou, haast je!”. Ze drongen zich door de krioelende mensenmassa richting nooduitgang. Halverwege de volgende gang kwam een ander stel hun kamer uit. De vrouw was volledig naakt, de man had slechts een slip aan. De man reikte de vrouw nog snel een handdoek aan, zo’n kraakwitte met het logo van het hotel erin genaaid. De vrouw sloeg de handdoek snel om zich heen. “Zijn jullie op weg naar de uitgang?”, vroeg de man. Stomme vraag. “Ja, het is die kant op”. Bas wees met zijn wijsvinger. “Haast je, er is niet veel tijd meer”.

De gangen van de meeste hotels baden normaal al niet in het licht, maar op dit moment was het hele hotel in een onheilspellende duisternis gehuld. Het zwakke licht van de noodverlichting was net genoeg om je richting te kunnen bepalen. Er was nog weinig rook, toch kon je nauwelijks zien waar je je voeten zette op het donkere tapijt. Als je de gang doorkeek zag je een spookachtig tafereel: schimmige bovenlijven zweefden langs elkaar heen. De schaduwwerking accentueerde de angst op de koppen. In dit inferno werd iedereen gelijk, allemaal verloren we onze menselijkheid in de wrede eenduidigheid van ons lot. Of maakte het ons juist meer mens, vroeg ik me af, ontdaan van alle opsmuk, gedreven door dierlijke angst, beroofd van alles wat ons naakte bestaan de schijn van beschaafdheid geeft?

In het trappenhuis stroopte de boel op. Hoewel we een brandcompartiment verder waren, wat ons voorlopig weer wat respijt gaf, voelde je de paniek toenemen. Omdat het zo langzaam ging had je tijd om te gaan nadenken. Ik hoorde de vrouw met de handdoek tegen de man met de slip: “Hoe moet dat nu met ons? Het zal uitkomen, ongetwijfeld. Wat moet ik tegen mijn man zeggen? Shit, Albert, we hadden hier nooit moeten komen, oh, wat heb ik spijt!”. Albert haalde zijn schouders op. Blijkbaar zat hij er niet zo mee. “Laten we nu eerst maar zorgen dat we hier levend wegkomen, de rest zien we dan wel weer. Het komt vast goed, rustig nu maar honnepon”. De vrouw keek hem nijdig aan. “Honnepon”, zie ze, “honnepon”.

Op de verzamelplaats tegenover het hotel aangekomen zagen we pas hoe erg de situatie eigenlijk was. De hele derde verdieping stond in lichterlaaie. De vlammen sloegen naar buiten, je hoorde ruiten breken, de hitte was voelbaar. Een gedaante verscheen op een balkon aan de zijkant van het gebouw. Hij sprong. Ik hoorde een OOOH door de massa achter me gaan. De gedaante kwam met een plof op straat terecht, richtte zich op en strompelde naar de overkant om daar neer te zakken op een terrasstoeltje. Een paar mensen repten zich naar het slachtoffer.

De bruid zonder jurk sprak me aan: “bent u hier alleen?”. Vrijpostig eigenlijk zo’n vraag, bedacht ik me; maar niet in deze situatie. In situaties als deze was alles wat normaal was abnormaal en andersom. Ik keek naar haar; ze was een heel gewone vrouw, zoals ze daar stond in haar badjas en haar donkerblonde haar los over de schouders. Een gewone vrouw, een volslagen onbekende, en toch, ik zou van haar kunnen houden, wist ik. “Ja, ik ben hier alleen, ik was hier om te werken”. “Oh, wat doet u dan?”. “Ik ben schrijver, ik kom hier regelmatig, het is lekker rustig, kan ik me goed concentreren”. “Nou, daar is deze keer dan niet veel van terecht gekomen, hè…” Een vluchtige glimlach speelde even rond haar lippen. Ik antwoordde met een echo. Grappig, dacht ik, hoe snel je weer gewoon mens wordt.

Als Hades bewaakte hij zijn boekenrijk, als Odysseus liet hij zich verlokken door zoete letterzang, geduldig als God zelf zat hij zijn zelfverkozen ballingschap uit. Een eeuwigheid later had hij eindelijk alle boeken uit en bevatte het labyrint geen beloftes meer voor hem. Wat overbleef: loodware leegte, stramme ledematen, een knagend hongergevoel en een vaag besef van een wereld daarbuiten.

Een oude man, nee een schim, strompelt het trapje op en duwt met zijn laatste krachten het deurtje onder de trap open. De geur van verval, vermengd met de herinnering aan aarde en vers groen vult zijn neusgaten. Het huis is een ruïne geworden, een woonplaats voor wilde dieren en geesten. In de verste verte geen mens te bekennen. Zijn oren registreren slechts de doodse stilte van een ongerepte natuur.

Op zijn negentiende verliet hij zogenaamd zijn ouderlijk huis. Hoewel zijn ouders hem daar eigenlijk nog te jong voor vonden konden ze toch niet ontkennen dat hij voor een jongen van zijn leeftijd erg wijs en bezonnen over kwam en lieten hem uiteindelijk gaan.

Quintus miste zijn ouders niet. Hij bezeilde de zeeën van ouderlijk verdriet, kroop door de duistere gangen van zijn onderbewustzijn, zweefde door universa van voortdurende eenzaamheid, zwierf langs uitgestrekte velden van vergetelheid, en voelde zich gelukkiger dan ooit. Hij had niets of niemand meer nodig, hij had genoeg aan zichzelf en zijn gedroomde avonturen.

Toch brak zijn hart toen op een dag de meid, die hem af en toe hielp aan proviant te komen, hem vertelde dat zijn moeder dood was. Gestorven van verdriet en van `t gemis. Quintus voelde zich terneergeslagen, maar kon zijn schuld niet onder ogen zien en toen de meid voorzichtig had geïnformeerd of hij zijn vader niet wilde opzoeken was hij ziedend geworden, had haar de verschrikkelijkste verwensingen naar het hoofd geslingerd en zich vervolgens opnieuw teruggetrokken in de zoete gelukzaligheid van zijn boekenbastion.

De boeken waren een reisgids die hem naar verre landen bracht, waar hij allerlei vreemde wezens ontmoette. Ze waren een boot waarmee hij de wereldzeeën bevoer. Hij leed schipbreuk, dobberde maanden rond op de grote oceaan, spoelde aan op een onbewoond eiland, leerde de vreemdste gewassen eten. Hij ontmoette reuzen, werd gevangen genomen door lilliputters, versloeg een draak, trouwde een prinses. Dan weer was hij een arme marskramer die de hele wereld over trok met zijn koopwaar, dan weer was hij een knappe prins die zijn hele leven in luxe en overdaad leefde op een groot paleis.

Al die avonturen hadden een verlammende werking. Quintus maakte zoveel mee tussen de muren van het labyrint dat het dagelijkse leven hem maar saai toescheen. Hij merkte dat hij zich overdag verveelde en alleen maar verlangde naar de eindeloze nachten vol avontuur en opwinding. De dagen leken een eeuwigheid te duren, en de eeuwigheden daartussen vlogen voorbij als minuten, seconden.

“Wat was er gistermiddag toch met je?”, vroeg zijn moeder, “je stuurt je vriendjes nooit eerder naar huis”.

“Ach, het was niets, ik voelde me gewoon niet zo lekker”, mompelde Quintus.

Dus, er is helemaal geen tijd verstreken terwijl ik in het labyrint was, dacht hij. Vreemd. Maar hij vond het wel een prettig idee; nu kon hij regelmatig `s nachts afdalen naar het labyrint en er zo lang blijven als hij maar wilde, niemand zou het merken!

Nadat hij een tijdje de schaduwen op het plafond had bestudeerd bedacht hij dat er maar één oplossing was: naar beneden gaan en de confrontatie aangaan. Misschien was er wel ooit een andere Quintus P geweest of had de schrijver toevallig een personage bedacht die dezelfde naam had als hij. Hij moest het boek inzien, dan zou hij het weten en kon hij weer rustig gaan slapen. Hij moest zich geen dingen in zijn hoofd halen, hij was er tenslotte ook al lang achter dat de schaduwen op het plafond geen monsters waren maar het product van het nachtelijk toneel dat het maanlicht samen met de takken van de bomen opvoerde. Angst is onwetendheid, besloot Quintus. Als hij het mysterie zou ontrafelen hoefde hij niet meer bang te zijn.

Beneden was weer een deur en toen hij die opende kwam hij in een kleine muffe ruimte vol met boeken. De ruimte was zeshoekig. In het midden stond een tafel met een stoel. De wanden waren rondom en van boven tot onder volgebouwd met boekenkasten. Alleen waar de twee andere deuren zaten waren geen boeken te zien: de ene deur bevond zich precies tegenover hem en de andere in de wand rechts naast hem. Quintus’ nieuwsgierigheid werd steeds meer geprikkeld en hij opende de deur rechts van hem. Hij kwam weer in een ruimte vol met boeken, precies hetzelfde als de eerste, alleen zaten de deuren hier op een ander plek. De volgende kamer weer hetzelfde. Quintus besefte dat hij zich in een labyrint bevond, een boekenlabyrint. Hoe groot zou het zijn, hoeveel kamers zou het bevatten, vroeg hij zich af. Hij kreeg het benauwd en besloot dat het het verstandigst was als hij terug zou gaan naar de eerste kamer, voor hij zou verdwalen en hij er misschien wel nooit meer uit zou komen.

Quintus pakte een willekeurig boek van de plank, blies het stof eraf en bekeek de band. Geschrokken zette hij het boek snel weer terug. Dit kan niet! Na even aarzelen pakte hij een ander boek, en toen nog een en nog een. Trillend van angst zette hij de boeken terug op de plank, rende naar boven en sloot de deur achter zich. Hij had zich nog niet geïnstalleerd of zijn vriendje kwam de trap af en vond hem: “Ah, daar ben je, ik heb je overal gezocht man. Hé, gaat het wel met je, je ziet zo bleek.”

“Niks, ik voel me niet helemaal lekker. Ik heb geen zin meer, laten we wat anders gaan doen”, stamelde Quintus.

Het lot had bepaald dat de familie van Quintus behoorlijk vermogend was. De inhoud van een leren buidel onderin de enige koffer die de vader van Quintus met zich meezeulde garandeerde hen ook in ballingschap een rustig en onbezorgd leventje. Ze kochten een groot landhuis dat vroeger van een mysterieuze graaf was geweest die zich volgens de overlevering bezig had gehouden met astrologie, filosofie, futurologie en alchemie. Of het nu kwam door de verhalen die over de graaf werden verteld of door de imposante bouwstijl van het huis, het gebouw ademde nog steeds een mysterieuze, geheimzinnige sfeer. Als je in het huis was voelde het net alsof de wereld daarbuiten niet meer bestond, alsof de tijd stilstond, alsof alle plaatsen, tijden en gebeurtenissen uit de hele wereldgeschiedenis, ja alsof het ganse heelal binnen haar muren was opgesloten.

Maar een mens went snel aan van alles en nog wat en al gauw had de familie het huis naar eigen smaak ingericht en een aantal bedienden aangenomen. Ze begonnen zich thuis te voelen en dachten eigenlijk nauwelijks meer aan de graaf.